Is anti-veroudering haalbaar?

Is anti-veroudering haalbaar?

De anti-verouderingsbeweging is een sociale groep die gewijd is aan het elimineren, vertragen of omkeren van het verouderingsproces, of het verminderen van de gevolgen ervan. Een substantieel deel van de aandacht gaat uit naar de mogelijkheden voor levensverlenging, maar er is ook belangstelling voor technieken zoals cosmetische chirurgie die de gevolgen van veroudering verbeteren in plaats van ze te vertragen of te verslaan.


Twee populaire voorstanders van de anti-verouderingsbeweging zijn onder andere Ray Kurzweil, die zegt dat de mensheid veroudering kan verslaan door de vooruitgang van de technologie, en Aubrey De Grey, die zegt dat het menselijk lichaam een zeer gecompliceerde machine is en dus voor onbepaalde tijd kan worden gerepareerd. Andere wetenschappers en belangrijke bijdragers aan de beweging zijn onder andere moleculaire biologen, genetici en biomedische gerontologen zoals Gary Ruvkun, Cynthia Kenyon, en Arthur D. Levinson. Echter, andere figuren in de gerontologiegemeenschap probeerden in 2003 afstand te nemen van de schijnbare pseudowetenschap van de beweging.


Anti verouderings geneeskunde


De antiverouderingsgeneeskunde is een ontluikend en snel groeiend medisch specialisme geworden, omdat artsen die in eerste instantie zelf een behandeling zochten, een opleiding en certificering hebben gekregen in de praktijk door organisaties als de American Academy of Anti-Aging Medicine (A4M), die mede is opgericht door Dr. Robert M. Goldman en Ronald Klatz.


Menselijk groeihormoon (HGH - Human Growth Hormone)


Centraal in de anti-veroudering geneeskunde staat de toediening van menselijk groeihormoon. Klinische studies hebben aangetoond dat de behandeling met laaggedoseerd groeihormoon (GH) voor volwassenen met een GH-deficiëntie de lichaamssamenstelling verandert door de spiermassa te vergroten, de vetmassa te verkleinen en de botdichtheid en de spierkracht te vergroten. Het verbetert ook de cardiovasculaire parameters (d.w.z. afname van LDL-cholesterol) en beïnvloedt de kwaliteit van leven zonder significante bijwerkingen. Er wordt echter ook gezegd dat het potentieel gevaarlijke bijwerkingen heeft bij gebruik in injecteerbare vorm, als de juiste protocollen niet worden gevolgd. Het is niet goedgekeurd voor gebruik bij gezonde ouder wordende patiënten, hoewel velen het om deze reden al tientallen jaren gebruiken. Die restrictie wordt ontweken door middel van een diagnose van een verwonding, een organische aandoening of een groeihormoondeficiëntie bij volwassenen die vermoedelijk heeft geleid tot een verminderde afscheiding van het hormoon.


Ouder worden


Hormonale geneesmiddelen voor menopauze


Toediening van oestrogeen en andere hormonen zoals progestine werden gepopulariseerd door het boek Feminine Forever uit 1966 van Robert A. Wilson. De toename van oestrogeen gebruik bleek echter gepaard te gaan met een verhoogd risico op kanker.


Later, in 2002, leverde onderzoek naar de langetermijneffecten van oestrogeen op postmenopauzale vrouwen, het Women's Health Initiative, bewijs op dat er ernstige bijwerkingen waren. Artsen die de hormonen voorschrijven, schrijven nu lage doses van de geneesmiddelen voor. Het onderzoek naar de langetermijneffecten van hormoonvervangingstherapie wordt voortgezet, waarbij een systematisch onderzoek van Cochrane in 2017 concludeert dat langdurig gebruik het risico op botbreuken of postmenopauzale osteoporose kan verminderen, maar het risico op een beroerte, hartaanvallen, endometriumkanker en borstkanker kan verhogen.


Hormoontherapie wordt over het algemeen alleen aanbevolen voor postmenopauzale vrouwen die een hoog risico op osteoporose hebben wanneer niet-hormonale behandelingen niet geschikt zijn. Hormoontherapie is niet geschikt of geadviseerd voor de behandeling van hart- en vaatziekten, dementie of voor het voorkomen van cognitieve achteruitgang bij postmenopauzale vrouwen. De risico's van langdurige hormonale therapie voor vrouwen onder de 50 jaar zijn niet bepaald.



*** Dus uit de voorgaande blijkt dat oestrogeen eingelijk een dubbelzijdig werking heeft op patienten. Er kunnen levensgevaarlijke bijwerkingen uit voortvloeien. Er zijn wel natuurlijke supplementen die geen bijwerkingen hebben en die met regelmatig gebruik de patient kunnen helpen. ***



Wetenschappelijke benaderingen


Biogerontologie is een wetenschappelijke discipline die hetzelfde interessegebied heeft, maar als tak van de gerontologie een meer conservatieve benadering hanteert. Biogerontologie is een onderdeel van de gerontologie dat zich bezighoudt met het biologische verouderingsproces, de evolutionaire oorsprong ervan en de mogelijke middelen om in te grijpen in het proces. Het gaat om interdisciplinair onderzoek naar de oorzaken, effecten en mechanismen van biologische veroudering.
Conservatieve biogerontologen zoals Leonard Hayflick hebben voorspeld dat de menselijke levensverwachting zal pieken op ongeveer 92 jaar oud,[20] terwijl anderen zoals James Vaupel hebben voorspeld dat in geïndustrialiseerde landen de levensverwachting zal oplopen tot 100 voor kinderen geboren na het jaar 2000.


Massabeweging


Een aanzienlijk deel van de ouderen, die hun heil zoeken in alternatieve geneeswijzen, kopen en gebruiken kruidensupplementen en andere producten die verlichting beloven van de incidenten en de gevaren van veroudering. Sommige producten zijn niet effectief, terwijl andere veelbelovend zijn.


Visie


Er zijn ten minste twee tegengestelde visies op de vooruitzichten voor onderzoek en ontwikkeling in de strijd tegen de vergrijzing. De ene groep stelt dat er veel oververhitte retoriek wordt gebruikt met betrekking tot levensverlenging met overoptimistische projecties van de kant van de pleitbezorgers.


Ze beweren ook dat er weinig bewijs is dat er een significante doorbraak is gemaakt, of in het verschiet ligt. Sommigen stellen dat dit grotendeels te wijten is aan een huidig gebrek aan financiering of belangstelling voor onderzoek. Een studie van de gebruikelijke supplementen en hormoonbehandelingen die in 2006 in het Cleveland Clinic Journal of Medicine zijn gepubliceerd, toonde aan dat geen van hen effectief zijn met betrekking tot levensverlenging.


Een andere groep merkt op dat recente wetenschappelijke successen in verjonging en verlenging van de levensduur van modeldieren (muizen 2,5 keer, gist en nematoden 10 keer) en de ontdekking van verschillende soorten (waaronder mensen van gevorderde leeftijd) met verwaarloosbare senescentie hoop geven om verwaarloosbare senescentie te bereiken (veroudering te annuleren) voor jongere mensen, veroudering om te keren, of op zijn minst aanzienlijk te vertragen. Bovendien zou het stoppen of uitstellen van veroudering een aandachtspunt van de moderne wetenschap en geneeskunde moeten zijn, aangezien veroudering de belangrijkste oorzaak van sterfte in de wereld is.


Hoewel sommige wetenschappers denken dat het genezen van veroudering onmogelijk is, is er enige kritiek op zowel het tijdsbestek dat levensextremisten voor ogen hebben (de eerste, misschien wat ruwe, behandelingen binnen de komende decennia, of in ieder geval voor het begin van de 22e eeuw) als op de vraag of het genezen van veroudering zelfs wenselijk is.


Veel gehoorde kritiek op het idee van levensverlenging is de vrees dat de wereld hierdoor meer overbevolkt raakt; De Grey gaat er echter tegenin dat, aangezien de menopauze ook zou worden vertraagd, vrouwen langer zouden kunnen wachten met het krijgen van kinderen en dat daardoor de groeisnelheid feitelijk zou afnemen. Ook zou de langzaam groeiende bevolking eeuwenlang tijd kopen om nieuwe plekken te vinden om te wonen, zoals ruimtekolonies.


 


Verder lezen over anti-veroudering, biogerontologie en senescence.